
PRZYJĘCIE I WSTĄPIENIE DO ZGROMADZENIA
2026-09-27
Świadectwo o. Dimy z pobytu na misji Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego w Burundi
2026-10-17100 Niedziela Misyjna – Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji
Drodzy Przyjaciele Misji!
W 2026 roku 100 Niedziela Misyjna obchodzona jest pod hasłem „Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji„. Pragniemy pozdrowić Was wszystkich i zaprosić do wdzięczności Panu Bogu za dzieło Misyjne Kościoła w którym Wy wszyscy macie wielki udział. Dziś oddaje głos jednej z naszych sióstr Burundyjek, która w czasie wakacji odwiedziła Polskę. Jednak, zanim zapoznacie się ze świadectwem naszej Siostry, gorąca zachęcamy Was do przeczytania ORĘDZIA OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV NA 100. ŚWIATOWY DZIEŃ MISYJNY.
Świadectwo siostry Marty z Burundi – o powołaniu, wierze i wdzięczności

Nazywam się siostra Marta NSHIMIRIMANA i pochodzę z Burundi. W tym roku mija sześć lat od złożenia przeze mnie ślubów zakonnych w Zgromadzeniu Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia.
Obecnie pełnię posługę we wspólnocie w Rzymie. Od października 2026 roku rozpocznę studia z zakresu formacji młodych do życia konsekrowanego. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu będę mogła jeszcze lepiej wspierać moje młodsze siostry w Burundi.
W imieniu własnym oraz wszystkich sióstr z Burundi pragnę z całego serca podziękować Wam, Kochani, za wsparcie duchowe i materialne, które przekazujecie nam za pośrednictwem naszych polskich sióstr misjonarek.
Dziękujemy za wieloletnią pomoc, modlitwę, ofiarę cierpienia i hojnie składane ofiary pieniężne. Wasza życzliwość i solidarność są dla nas ogromnym wsparciem i pozwalają nam nieść pomoc osobom najbardziej potrzebującym.
Przebywając w Polsce, Ojczyźnie naszych sióstr misjonarek, pragnę skierować szczególne słowa wdzięczności do całego Kościoła w Polsce, który ofiarował nam tak niezwykły dar, jakim są polskie siostry misjonarki.
Polskie siostry misjonarki przybyły do Burundi w 1981 roku. W 2026 roku mija 45 lat ich owocnej posługi misyjnej.
Kiedy przybyły do mojego kraju, trwała straszna bratobójcza wojna, a nasz rząd zmagał się z wieloma trudnościami. Mimo tych dramatycznych okoliczności siostry nie opuściły Burundi. Pozostały z naszym narodem, wytrwale głosząc Ewangelię, ucząc nas wiary katolickiej i służąc ubogim, chorym oraz osobom opuszczonym.
Zastały nas w skrajnej nędzy. Brakowało nam żywności, ubrań, środków medycznych i dachu nad głową. Byliśmy również spragnieni Słowa Bożego, które pomaga nam wzrastać w wierze katolickiej.
Dzięki świadectwu polskich misjonarek zrozumieliśmy, że Pan Bóg nas kocha i może skierować swoje wezwanie do każdego człowieka, niezależnie od jego pochodzenia czy sytuacji materialnej.
Niech Bóg błogosławi Wam oraz całemu Kościołowi w Polsce, który nieustannie pamięta o mieszkańcach Burundi.
Moja droga do powołania zakonnego
Mieszkałam w ubogiej wiosce, gdzie w pobliżu mojego domu nie było ani wody, ani prądu. Szkoła, do której uczęszczałam, oraz kościół, w którym uczestniczyliśmy we Mszy Świętej, znajdowały się daleko od naszej osady. Musiałam iść pieszo dwie godziny, aby dotrzeć na miejsce na czas.
Kiedy padał deszcz, nie mogłam iść do szkoły ani na Mszę Świętą, ponieważ drogi były w bardzo złym stanie. Jak możecie sobie wyobrazić, życie w takich warunkach nie było łatwe.
Czasami jadłam tylko raz dziennie, wieczorem. W ciągu dnia trudno było mi wrócić do domu na posiłek, skoro musiałam pokonywać długą drogę do szkoły i z powrotem. Dlatego często pozostawałam w szkole bez jedzenia.
W mojej wiosce wielu młodych ludzi porzuciło naukę z powodu braku przyborów szkolnych, środków transportu, dostępu do opieki medycznej i odpowiedniej odzieży. Warunki życia w Burundi nadal pozostają bardzo trudne.
Burundi – wdzięczność za otrzymane dary i pamięć w modlitwie
Dzieląc się z Wami naszą historią, chciałabym zwrócić Waszą uwagę na dwie ważne sprawy.
Po pierwsze, Wy, którzy macie możliwość korzystania z opieki medycznej, macie co jeść i w co się ubrać, możecie się kształcić, uczestniczyć we Mszy Świętej i realizować różne projekty, pamiętajcie o wdzięczności wobec Pana Boga za wszystkie otrzymane dary.
Po drugie, proszę, nie zapominajcie o modlitwie za mieszkańców Burundi, którzy każdego dnia zmagają się z trudnymi warunkami życia.
Dzięki Waszemu wsparciu nasze siostry misjonarki troszczą się o osoby najbardziej potrzebujące: chorych, dzieci i osoby samotne. Pomagają im w codziennym życiu, okazując miłość, troskę i szacunek.
Pomoc młodym dziewczętom i odkrywanie powołania
Polskie siostry misjonarki otworzyły swoje serca i wspólnoty na młode dziewczęta z Burundi, dając im możliwość rozeznawania powołania zakonnego.
Dzisiaj wiele młodych Burundyjek odkrywa wraz z siostrami drogę, którą Pan Bóg dla nich przygotował. Ja jestem jedną z pierwszych dziewcząt z Burundi, które wstąpiły do naszego Zgromadzenia.
Pan mnie wybrał i powołał, abym została Jego oblubienicą. Jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. Moje życie jest świadectwem tego, że Bóg może powołać każdego człowieka, niezależnie od jego pochodzenia, ubóstwa czy trudnych doświadczeń.
Dziękujemy za Waszą obecność i modlitwę
Na zakończenie pragnę serdecznie Was pozdrowić i zapewnić o naszej codziennej modlitwie w Waszych intencjach.
Dziękujemy za każdą modlitwę, każdą ofiarę i każdy gest życzliwości. Dzięki Waszej pomocy możemy nadal służyć mieszkańcom Burundi, wspierać najbardziej potrzebujących i towarzyszyć młodym dziewczętom w odkrywaniu ich powołania.
Niech Duch Święty uświęca Wasze serca, Wasze rodziny i całą Polskę!





