Kochani Przyjaciele Misji, Drodzy Darczyńcy, Siostry Misjonarki, Siostry z Burundi oraz wszystkie Siostry Kanoniczki Ducha Świętego de Saxia,

Z głęboką wdzięcznością i wzruszeniem zwracam się do Was w 45. rocznicę obecności misyjnej naszego Zgromadzenia w Burundi.

Dnia 25 marca 1981 roku trzy siostry ze Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia – s. Terezyta Julia Franus, s. Anna Bałabańska,  oraz s. Ambrozja Zofia Burza – rozpoczęły posługę misyjną w Burundi, zakładając pierwszą wspólnotę w Ruigi.  Następnie dołączyła do nich już śp. s. Ancilla Anna Otoka, która musiała w tym czasie jeszcze dokończyć kurs w Instytucie Medycyny Tropikalnej w Antwerpii.

Zatem po wcześniejszym przygotowaniu obejmującym kursy misyjne, szkolenia oraz naukę języka siostry podjęły swą posługę misyjną, mimo licznych trudności i bardzo skromnych środków materialnych. Była to odpowiedź na wezwanie Ducha Świętego – znak posłuszeństwa wobec woli Boga i przełożonych, a przede wszystkim świadectwo gorących serc otwartych na los najuboższych, w duchu charyzmatu błogosławionego Ojca Gwidona.

Dziś, po latach, widzimy, jak ta pierwsza, niewielka iskra rozpalona przez cztery siostry na ziemi burundyjskiej przyniosła obfite owoce. Ich obecność stała się błogosławieństwem dla wielu mieszkańców oraz przyczyniła się do rozwoju dzieła ewangelizacji Kościoła.

Misja ta przetrwała mimo dramatycznych wydarzeń w kraju – wojen, zamknięć placówek i licznych trudności. Siostry nie opuściły powierzonych im ludzi. Pozostały wierne swojemu powołaniu, dzieląc z nimi codzienność i niosąc pomoc tam, gdzie była najbardziej potrzebna.

Z czasem do Burundi przybywały kolejne misjonarki z naszego Zgromadzenia. Ich posługa rozszerzała się na kolejne miejsca: Gatara (1982)
Buraniro (1988), Bujumburę (2007) oraz Kayanza (2025).

Ku naszej wielkiej radości powstały także dzieła formacyjne: nowicjat w Gatara (2010) oraz postulat w Buraniro (2018), w których wzrastają powołania z Burundi – młode serca otwarte dla Boga.

Dziś siostry każdego dnia przyjmują setki pacjentów, prowadzą szczepienia, organizują dożywianie dzieci oraz wspierają najbardziej potrzebujące rodziny. Jednocześnie formują kolejne pokolenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego, wywodzących się z miejscowej ludności.

Fundamentem obecności sióstr w Burundi pozostaje zawsze ewangelizacja – głoszenie Dobrej Nowiny o miłości Boga do każdego człowieka. Wśród chorych, dzieci, matek i ubogich siostry starają się być żywym świadectwem Ewangelii poprzez modlitwę, słowo, a przede wszystkim poprzez czyny miłosierdzia.

Ta posługa nie byłaby możliwa bez wsparcia wielu ludzi dobrej woli. Z całego serca pragnę podziękować wszystkim darczyńcom – kapłanom, parafiom, osobom prywatnym, firmom oraz fundacjom – którzy wspierają nasze misje modlitwą i pomocą materialną, podejmując Adopcję Serca, Patronat Misyjny czy wspierając konkretne projekty misyjne.

Szczególne słowa wdzięczności kieruję do organizacji, które od lat towarzyszą naszemu dziełu. Wśród nich pragnę wymienić między innymi: Redemptoris Missio z Poznania, Fundację Murakoze oraz Fundację Pro Spe, dzięki której inicjatywie i współfinansowaniu Zgromadzenia powstało Przedszkole Dzieci Ulmów w Kayanza.

Dziękuję również Fundacji Siepomaga, która prowadzi obecnie dwie kampanie wspierające nasze dzieła w Burundi: jubileuszową akcję „45 lat nadziei w Burundi-wspólne dzieło dobra”oraz zbiórkę na budowę Przedszkola Dzieci Ulmów w Kayanza.

Z serca dziękuję Dziełu Pomocy "Ad Gentes", MIVA Polska, Pomoc Kościołowi w Potrzebie, oraz Fundacji MAITRII, która poprzez Adopcję Serca  pozwoliła nam od 2000 roku otoczyć szczególną opieką sieroty,  dzieci z najuboższych rodzin.

Dzięki tej pomocy, trwającej nieprzerwanie 26 lat, setki dzieci  zostały zaadoptowane duchowo i materialnie przez rodziny, szkoły, parafie. Wiele dzieci otrzymało możliwość ukończenia szkoły, zakupiono dla nich pole, budowano domy, zostały uchronione od głodu, a nawet śmierci.

Zwracam się także do Was, drogie Siostry posługujące w Polsce. Również do Was skierowane są słowa Pana Jezusa:

„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię” (Mk 16,15).

Proszę Was gorąco, abyście wspierały dzieło misyjne swoją modlitwą oraz zachęcały innych do pomocy. Udostępniajcie informacje o misjach, dzielcie się świadectwem i zapraszajcie waszych współpracowników oraz podopiecznych do włączenia się w to piękne dzieło.