pragniemy zaprezentować biuletyn w całości poświęcony jest s. Ancilli Annie Otoka, jednej z czterech pierwszych misjonarek Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia, które w 1981 roku podjęły pionierską posługę misyjną w Burundi.

Anna Otoka urodziła się 15 maja 1937 roku w miejscowości Orany (obecnie Białoruś, obwód grodzieński), w rodzinie rolniczej, jako córka Antoniego i Kamili z domu Lasota. 30 maja 1937 roku została ochrzczona w parafii Mościbór. W roku 1944, wraz z rodziną jako repatrianci, przybyła do Polski i zamieszkała w Gardnie Wielkiej na Pomorzu. W 1950 roku przyjęła sakrament bierzmowania.

We wrześniu 1953 roku Anna Otoka wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego w Krakowie, a 2 września 1954 roku rozpoczęła nowicjat, przyjmując imię zakonne Ancilla. 3 września 1955 roku złożyła pierwsze śluby zakonne, a w 1960 roku – śluby wieczyste.

Pierwsze lata życia zakonnego poświęciła pracy wychowawczej i pielęgniarskiej. Posługiwała m.in. w Domu Dziecka Caritas w Pacanowie jako wychowawczyni i pielęgniarka, pracowała w szpitalu w Chmielniku, a także łączyła posługę katechetyczną z troską o chorych w Międzybrodziu Bialskim i w przedszkolu w Krakowie. W latach 1957–1959 ukończyła Szkołę Pielęgniarską w Zabrzu, co stało się fundamentem jej późniejszej drogi misyjnej.

W kolejnych latach pełniła posługę katechetki w Busku-Zdroju, Proszowicach oraz w Czańcu, gdzie była również przełożoną domu zakonnego. W latach 1979–1981 przygotowywała się do misji, uczestnicząc w kursach języka francuskiego i medycyny tropikalnej we Francji i Belgii.

W 1981 roku s. Ancilla wyjechała na misje do Burundi, gdzie pozostała nieprzerwanie przez 38 lat. Najpierw pracowała w Gatarze (1981–1988), a następnie w Buranirze (1988–2019), posługując przede wszystkim jako pielęgniarka w Centrach Zdrowia i przychodniach prowadzonych przez Zgromadzenie. Z wielką gotowością podejmowała także wszelkie inne codzienne prace, tak potrzebne w realiach misyjnych.

Dzięki swojej otwartości na ludzi, bezinteresownemu poświęceniu, poczuciu humoru oraz sercu zawsze „na dłoni”, zyskała ogromny szacunek i miłość tych, którym służyła. Była dla wielu nie tylko fachową pielęgniarką, ale przede wszystkim bliskim człowiekiem, niosącym nadzieję i otuchę.

Gdy z powodu słabnącego zdrowia nie mogła już pracować bezpośrednio z chorymi, do końca z wielką ofiarnością wykonywała drobne prace i posługi domowe, wspierając siostry czynnie zaangażowane w apostolstwo. W 2019 roku powróciła do Polski i zamieszkała w domu zakonnym w Pacanowie, gdzie przebywała aż do śmierci.

Mimo postępującej choroby i trudności w poruszaniu się, jej serce pozostało na zawsze w Burundi. Żywo interesowała się sprawami misji, cieszyła się każdą inicjatywą misyjną i każdym nowym rodzimym powołaniem. Modlitwą i ofiarą cierpienia nieustannie wspierała misje oraz siostry misjonarki.

10 stycznia 2025 roku s. Ancilla Anna Otoka odeszła do Pana. 13 stycznia 2025 roku została pochowana w Pacanowie.

Pozostaje w pamięci jako wierna misjonarka, cicha służebnica życia i świadek miłości, która całe swoje życie oddała Bogu i ludziom, szczególnie tym najuboższym i najbardziej potrzebującym.